Şapkalı kız masalları sahne 1

Yok artık yok nefes alamıyordu...
Duvara yaslanmıştı elinde mendili silmeye çalıştığı gözyaşları!
Her an düşündüğü yaratıcısına dua ediyor lütfen lütfen artık bitsin bu kaçış diyordu! Arkasında ise bir çift mavi göz onu takip ediyordu!
Bakmak görmek bile istemiyordu oysaki şapkalı kız!
Ellerini buz gibi boynuna attı derin derin nefes salışlarını sürdürdü.
Etrafını kocaman gözleri ile iyice bir taradı
O masum gözler bir apartmanın penceresinde takıldı.
Sıradan değil işlemeli o karanlık ve ıslak sokağa inat aydınlık ve pırıl pırıl bir pencere İçeriden ise huzur yayan yeşilimsi bir ışık!
İstem dışı adımlar atmaya başladı o karanlık arasokakta
Işıklı pencerenin önüne varıncaya dek!
Vardı ve durdu! Tekrar bakındı hemen binanın girişine yöneldi.
Hiç düşünmedi açık kalmış giriş kapısından içeri girerken dalgındı zaten!
Karanlığa rağmen hiç tereddüt etmeden çıktı basamakları.
Çıktı çıktı ve çıktı ta ki dördüncü katta kapısız bir ev görünceye kadar!
Bir an saçma buldu bunu ve kafasını içeri soktu
Hafif bir ışık dışında hiçbirşey göremiyordu.
Yine bir koridor vardı upuzun nereye döndüğünü bilmediği
Bu sefer aydınlık olan.
Karanlıktan kurtulmanın rahatlığı ile adımlarını çok rahat attı
Ama gözlerindeki merak da apaçık okunuyordu.
Koridorun sonuna doğru bir an donakaldı kulaklarını dolduran bir sesle!
Anlamadığı dilde birşeyler diyordu ama söleyen dudaklara kurban olunası bir sesle,aşık olunası bir güzellikte söleyişti bu...
Şapkalı kız kendinden geçmişti bu güzel hitabetle...
Türkü mü ilahi mi bilemedi ama bu ezgili söleyişti onu derinden etkileyen
Yere çöküp duvara yaslandı,gözlerini kapadı.
Boşalan yaşlarla birlikte huzur verici bir uyku basıyordu!
Derin bir nefes aldı ve oracıkta uyuyakaldı