Demir Parmaklıklarım

Kalabalık bi dünyada açtım gözlerimi
Gölgem olmuş yanlızlığıma
Güneşi hissetti bedenim
Üşüyen ruhumun inadına
Çağlayan derlere akıttım çığlıklarımla
Kan bağlamış güllerimi
Yanarım çaresiz,inleyen ruhumun
Hayat boşluğunda oluşuna şimdi...
Yüreğim ateşleniyor
Her kalbime konuşunda
Yanar dağlar patlıyor içimde
Yanımda bulamadıklarıma
Lavlarla kavruluyorum
Sessiz sabahlarıma
Yanlızlığım gölge gibi hayatımda
Kim anlarki ben, senden başka...
Güneş;ne zaman doğdu ki burda
Karanlık;hiç sonu gelmez ki
Dolunay;acımın kalbime sığmayışı
Sen;ruhumun diğer yarısı
Ama yinede gelme
Bakışlarında kuralların varken
Sakın çevirme gözlerini
Hala bakmayı öğrenemediysen
Alma adımı ağzına
Yüreği delen sözlerin varken
Değmesin tenin tenime
Eğer sevmeyi öğrenemediysen Yanlızlığım gölge gibi hayatımda
Kim anlar ki beni senden başka ...
Bırak ruhumu kalsın
Karanlık sandığın duvarlarda
Bu parmaklıklara sığınıyorum
Faniliğimden kaçtığım
Hayali gecelerimde
Ne olur ayak basma
Düşlerim yaşam dalım
Dokunma onlara
Hadi git fani dünya
Bırak beni sonsuzluğuma koşayım
Demir parmaklıkları sandığım dünyamda

İçimdeki kız çocuğu

Daha beş yaşındaki
Ellerini gecenin bi vakti
Göğe açmış çocuğun kalbinde bıraktım seni...
Sevgiyle nefes alan

Kırılmışlarından varolan
Kalplere attım kalbini...
Amacına susayan
Zalime kıvılcım atan
Yetime ağlayan
Gözlerden çaldım gözlerini...
Hemen kırılan!
Lafları ciddiye alan!
Değmez için çarpan!
Gömülere vurdum kalbini...
Dostuna can katan
İyilik için çırpınan
Geceyi gündüz yapan,
Bedene sattm bedenini...
Çok safa bağlayan
Değerini unutan
Vefasıza vurunca
Ağlamaktan yorulan
En inatçı kızım benim
Sana dayanan benim...
Açıyorum artık örgülerini
Çekiyorum seni odalarımdan
Ya büyü de gir tekrar bedenime
Ya da zümrüdüankam alsın seni
Yok oluşlara sattım ben kendimi
Daha da dönmem geri...
Ta ki ne zaman girersem bir gün
Sevdiğimin koynuna
İşte o zaman dön gel geri...