Beyaz gül ile bülbülün hikayesi

Bir sihirli değnekti tutunduğu dalı
Kıramazdı yaratanı hatrına,kendini bile kıranı
Ama birgün tak etmiş ona bülbülün kanatları
Yetmez olmuş yüzünü aydınlatan semanın yıldızları
Bir beyaz güldü masalın diğer kahramanı
Sormayın ağlar,özlemiş meğer uzakları...
Şarkılar söler mutlu ederdi kuşları
Arzulardı köklerini hapsetmiş topraktan uçmayı


Yine özgürce uçuyordu bülbül semalarda
Konacak bir dal arıyordu gönlü hazanlarda
Tüm kuşların toplandığı bir yer gördü aşağılarda
İçlerine girince vuruldu gözlerinin şahit olduğuna
Suçsuzdu masumdu beyaz gül ama ne fayda...

Bağladı kendine bülbül acımasızca
Gülde seviniyordu bülbülün varlığına
Bülbül sıkıldı gitmek istediği başka diyarlara
Acımadı beyaz gülün kana bulanmış dallarına
Bir sırrım var diyip terketti beyazı yalnızlığa
Yağmur bile yaramadı gülün açlığına
Bülbül ile gidemezdi ölürdü topraktan kopunca
Aslında alışkındı kuşların gelip gitmelerine
Hepsi arkadaşıydı ama,
Bu sefer söz geçiremedi içindeki sancısına
Bülbül pişman oldu bu sefer yapamadı uzaklarda
Sonsuza dek kalmak için geri dönmek istedi gülün koynuna
Sonsuz sevinçlerle çırpına çırpına geldi aşkı bulduğu ama geç anladığı topraklara
Tek bulabildiği kökleri dağılmış bir güldü sonunda

Mırıldanıyordu gülün dramına şahit melekler ağıtla
''Niceleri geldi geçti onlar değildi istediği
Beyaz gülün derdi sadece bülbül idi
Geç kaldı bülbül beyazına kavuşmaya
Beyaz gül çoktan ölümü seçmiş idi''

Korkmamak lazımdı sevmekten,kalbine ateş düşüren yari
Kaybetmemek lazımdı Allah'ın sana aşık ettiğini
Saçlarına dokunmaya kıyamadığının
Ufacık elleri soğuk toprakta donmuş ise ne fayda!
Asıl marifet onun sevgisine sahip çıkabilmek idi
Herşey geçer yenisi gelirdi belki amma
Geç kalmalara gelmez tek ateş sevda idi...